Papegaai gevangen in een kooi en ongelukkig.
Beschrijving van de mentale wereld van de papegaai op de foto, door Ingrid Holvoet.
Is gevangen, is niet vrij, heeft een beperkte ruimte om te vliegen, zit in een kooi.
Heeft zich min of meer verzoend met zijn lot maar zou toch graag vrij zijn, droomt van vrijheid, heeft verdriet omdat hij opgesloten is. Hij was heel opstandig bij het begin van zijn opsluiting. De opstandigheid is voorbij, hij voelt zich meer gelaten nu, hij weet dat hij niet meer vrij komt, hij is heel verdrietig. Heeft heimwee naar waar hij leefde, hij was vrij, hij was gelukkig.
Hij maakt zich zorgen, er zijn twee anderen in de kooi die hem niet mogen, en met wie het van zijn kant ook niet klikt, die komen op hem afvliegen om hem te intimideren, om hem zijn positie te tonen. Ik (Ingrid Holvoet) zie daar een beeld bij van hoe de papegaai zich dit voorstelt, ze komen hevig fladderend naar hem toe, en schieten dan ijlings omhoog, 1 van de papegaaien is rood, de andere is geel en/of groen. Ze willen hem tonen dat zij de macht hebben en dat hij zich koest te houden heeft, en geen vriendschap van hen mag verwachten. Hij voelt zich alleen, hij heeft geen vriendschap, hij heeft verdriet omdat hij niemand heeft.
Hij is eenzaam, voelt zich alleen, heeft verdriet, is ongelukkig. Hij zou liever niet meer leven, hij zou liever dood zijn, dat het gedaan is. Ik voel hierbij dat de papegaai een begrip van 'dood zijn' heeft. Dood zijn is gelijk aan het zijn van een levenloos lichaam, en geen zorgen meer hebben, niet meer bestaan.
Er zijn soms mensen die zich aan de kooi bewegen en die binnenkomen. Ik pik een beeld op van een voorstelling van de papegaai hierover: het is een man in short, zwart haar, goed gebouwd, goed gevleesd. Die man komt de kooi schoonmaken, eten verversen. Die werkt een tijd in de kooi, en gaat dan weer weg. Hij veegt ook de vloer schoon. De papegaai houdt zich op afstand van die man, de andere papegaaien gaan op zijn schouder zitten en ze krijgen nootjes van de man. De papegaai gaat in de hoek van de kooi zitten en wacht tot de man klaar is. De man is ongeveer een half uur in de kooi (ik kan een tijdsgevoel oppikken via de papegaai).
Hij eet niet zeer veel, hij heeft niet veel zin om te eten. Niets smaakt hem, het eten trekt hem niet aan. Eten noch drinken, allebei niet. Hij drinkt alleen als hij echt veel dorst heeft. En hij die zo graag at, die zich zo kon verlustigen in voedsel (is een herinnering die ik oppik).
Hij voelt zich zwaar en loom, heeft geen zin om te vliegen. Zou het liefst alleen nog maar in een hoekje zitten en doodgaan. Is depressief.
Hij denkt soms nog aan andere papegaaien die hij kende toen hij nog vrij was. Hij denkt eraan hoe ze tezamen plezier maakten en als spel door elkaar heen vlogen in de lucht. En hoe ze daar urenlang (tijdsgevoel van de papegaai die ik oppik) konden mee doorgaan tot ze doodmoe waren. Ik zie de beelden van de papegaaien die door elkaar vliegen als spel. Dat waren gelukkige zorgeloze dagen.
Er was voldoende eten, soms was het wel wat nipt, maar het was maximum een paar dagen vasten en dan was er steeds weer voedsel, er was altijd voldoende water. Soms was hij wel eens jaloers op een andere papegaai die een dikke worm verschalkt had, en hij had die wel willen afpakken, maar hij hield zich in. Ik zie hier een beeld bij van een herinnering daaraan. Hij en een andere papegaai die op de grond lopen en de andere die een dikke worm te pakken heeft.
(Een papegaai ziet de kleur van een worm als roze.)
Wanneer hij zelf een dikke worm had kunnen verschalken, was hij zo trots als een pauw. En dan had hij graag dat de andere papegaaien die ook op de grond aan het zoeken waren, het zagen. Om hen jaloers te maken dat hij een dikke worm had kunnen verschalken.
Dat waren gelukkige tijden. Ik voel hierbij een enorm geluksgevoel bij deze herinneringen. Hij was zo gelukkig, zo gelukkig toen. En nu is er alleen maar verdriet en zou hij willen doodgaan.
Ik pik nog een herinnering op van dat ze met enkele papegaaien tezamen water dronken (er waren geel-groene pagegaaien bij) van een beek of een klein stroompje. En hoe ze voor de lol elkaar wegduwden en op elkaar inpikten en buitelingen maakten op de grond en achter elkaar aan zaten en hoeveel pret ze toen tezamen hadden.
De nachten waren soms kil, vooral tegen het ochtendgloren, - ik pik hierbij een beeld op van in de bomen slapen op een tak en ik voel de herinnering aan de kille omgeving -, en ze waren altijd allemaal blij als de ochtend wat gevorderd was, omdat de zon dan doorbrak en de lucht opwarmde. Ik voel de herinnering van het genieten van de warmte bij het doorbreken van de zon.
De herinnering aan het gevangen worden: hij weet niet wat er gebeurd is, hij zat ineens in een zak, hij zat in het donker, hij hoorde stemmen (van mensen weet hij nu), hij was in de grootste paniek, hij dacht aan de andere papegaaien, hij voelde zich opgetild worden. Hij kwam later terecht in een langwerpige, smalle ruimte die niet zeer hoog was, zodat hij wel moest liggen. Er is een notie van vervoerd worden. En wat hij zich dan verder herinnert is de kooi waar hij in terecht kwam. Het was een kooi die groter was dan de kooi waar hij nu in zit, en er waren ook geen andere papegaaien, hij was alleen.
|
